Forum młodzieżowe

Aew?

Jakoś tak, niedziela godzina 22:00 nudy, uczyć się nie chce a myśli same do głowy przychodzą. I jakoś tak z kilku rozmów, osobistych obserwacji wynikł temat. No to pac lecimy i tak pewnie nikt tego nie przeczyta ^.^ whatever.

Przejeźdzając ostatnio przez małą miejscowość, kierunek Krosno, w celu mi tylko wiadomym, natknąłem się albo raczej zaobserwowałem dwie osoby siedzące na polance nieopodal bocznej drogi. Była to kobieta i mężczyzna albo dziewczyna i chłopak, wiek z pleców ciężko się określa. Godzina na zegarku wybiła numerek 5 a mała wskazóweczka zatrzymała sięw połowie tarczy zegarowej. Niebo delikatnie zaczęło się ściemniać, środek września a tych dwoje ubranych było tylko w jakieś spodnie i lekkie t-shirty. Nic a nic nie przeszkadzało im wrześniowe zimno i jakby na to nie patrząc mocno dmuchający wtedy wiatr. Szare komórki zaczęły pracować, wspomnienia powróciły. Ot melancholia i troszke żalu ale także podziwu dla tych ludzi. I tutaj nasuwa się pytanie, które zadałem sobie tamtego dnia i wcześniej też się pojawiało ale jakoś człowiek bujał w obłokach i nie musiał na nie odpowiadać. Czy miłość w naszym życiu jest niezbędna aby osiągnąć pełne szczęście i zadowolenie z życia?

Rozmyślania
Najpierw wydało mi się to zupełnie oczywiste, no ba tak. Wkońcu Kobieta + Mężczyzna = Nie ma siły. A jednak, rozmowa z atosem zmusiła mnie do myślenia. Troszkę pesymistycznie wyszło, ale (pesymistyczne carpe diem, co panie atos? ;-]) dość ciekawie, bo jak to ktoś kiedyś powiedział, razem źle bez siebie też źle, a czy gorzej to niech sobie każdy sam odpowie. Ale można by dojść do wniosku, że każdy związek niesie za sobą problemy i przeciwności losu. Z własnych doświadczeń wiem że więcej tytułem związku było problemów niż radości i szczęścia. Ot pech, albo nieodpowiedni partner, ale czy da się to tak wytłumaczyć? Wkońcu można iść przez życie lejąc na wszystko ekhm cytuję "sikiem prostym falowanym" Żyć z dnia na dzień i niczym się nie przejmować, ot po prostu być. Ale czy to jest szczęście? Ciężko mi odpowiedzieć na to pytanie, bo nie posiadam ogromnego bagażu doświadczeń z napisem "miłość i szczeście" Dlatego to pytanie kieruje do Ciebie drogi przechodniu, czy uważasz że można być w pełni szczęśliwym, nie kochając i będąc tylko dla samego siebie lub samej siebie. Czy może też masz zupełnie inne zdanie na ten temat. Zapraszam do dyskusji

Wazelina

Jak dla mnie miłośc nie jest potrzebna, aby byc w pełni szczęścia. Ludzie tak sobie to wszystko tłumaczą. A grę odgrywa tu tylko chemia. Która z czasem mija. I wtedy co? Już nie odczuwa się tego szczęścia, a tylko monotonię. Miłosc nie jest potrzebna do szczęścia, ale jest daje chwilowe jego poczucie..

Mnich

Ja mam na w tym temacie taką moją własną koncepcję, która powstała w okresie powstawania setek takich małych, moich koncepcji, dotyczących sensu istnienia w ogólnym znaczeniu. Dla mnie szczęście nie jest wymierne. Nie da się powiedzieć, że to da szczęście, a to nie, że miłość można zastąpić, lub nie. Tego linijką się nie zmierzy (choć niektórzy usiłują).

Miłość jest naturalnym źródłem szczęścia, które powstało z chwilą powstania człowieka (lub jeszcze wcześniej). Czerpanie szczęścia z kochania i bycia kochanym jest zakodowane w człowieku, od kiedy tylko istnieje i do kiedy tylko istniał będzie. To jest taka sztywna podstawa, której się nie zmieni. Można zadowalać się czym innym, żyć samotnie i wbrew przekonaniom - szczęśliwie. Można mieć ekstra dom, samochód i dobrobyt w stanie ogólnym rzeczy. I można być szczęśliwym. Wielu ludzi jest na to namacalnym dowodem.

...z tą różnicą, że nie jest to szczęście naturalne tak, jak naturalnie człowiek może być szczęśliwy. To jest szczęście dla człowieka, wymyślone przez człowieka, które może co najwyżej zaćmić potrzebę naturalnego szczęścia. I często zaćmiewa w dostateczny sposób. Można to traktować, jako takie "podszczęście". Dodatek do szczęścia autentycznego, które w wielu przypadkach stara się je zastąpić, do czasu gdy się nie znudzi, nie sprzykrzy, nie przeminie, co w przypadku autentycznej miłości nie ma miejsca.

Konrad

agusia_93

Bliskość drugiej osoby już może dać nam szczęście, jeśli do tego dochodzi miłość stajemy się jeszcze bardziej szczęśliwi.
Bywa czas, kiedy to szczęście przemija, bo zaczynają się schody... przecież w związku nie jest zawsze super, pięknie i lajtowo

Jak sam napisałeś ''ze sobą źle, bez siebie jeszcze gorzej...'' ...
Ale jak dla mnie miło jest smutać z powodu jakiś osoby, niż z powodu jej braku.
Ot, moje zdanie

mr.Radek

Miłośc może nie jest niezbędna do szczęścia, ale przydatna. Jestem szczęśliwy - mam matkę, ojca, kompa (nawet dwa), mam co do gara włożyć, mam jak się edukować, Simson na wiosnę, mam ze sobą Boga - nie mam jeno miłości ze strony żadnej z dziewczyn, co mnie boli. Jestem szczęśliwy, ale jakaś nutka smutku caly czas we mnie egzystuje.

Aniołek

Tych przelotnych moich zwiazkow na pewno nie mozna nazwac wielka miloscia bo to tylko bylo zlykle zauroczenie ktore z czasem mija...
Ale kiedy rodzi sie "milosc" miedzy ludzmi... swiat robi sie kolorowy... poznawanie drugiej osoby.. chwile z nia spedzony... piekne... ale za zwyczaj te chwile sie koncza i jest smutek, rozczarowanie... Moze milosc daje szczecie ale bez milosci tez da sie zyc... moze jest ciezko ale idzie... wiele ludzi jest samych... i nie mowie tu o osobach w moim wieku ktore zalamuja sie bo nie maja chlopaka/dziewczyny tylko o osobach dojrzalaych...ja bym nie chciala za 50 lat siedziec sama w fotelu i ogladac 1000000 odcinek mody na sukces:P

Szehe

Miłośc dla większości sprowadza się do bycia z kimś. A gdzie miejsce dla rodziny, przyjaciół, kobiety której pomogłeś wnieść wózek do autobusu? To też w jakimś sensie miłość, która skłąda się na bezpieczeństwo, bezinteresowną pomoc, poczucie wsparcia, życie w gronie (bo jesteśmy stworzeniem stadnym). Nie wiem jak wy, ale ja pomimo 17 lat i zbliżającej sie pełnoletności nadal potrzebuję rady mamy, czasem tej jej ręki na mojej głowie i ciepłego słowa. Potrzebuję rozmów i zabaw z moim bratem. Bo to też miłosć, która (przynajmniej mi) potrzebna jest do tego szczęścia.
A bycie z drugim człowiekiem? To zależy jak dla kogo, ja myślę, że bardziej jestem stworzona do zwiąku niż do bycia samodzielną niezależną jednostką

SkipBo

Szeche bardzo dobrze to ujęła. Miłość nie tylko ogranicza się do relacji chłopak + dziewczyna. To także, rodzina, przyjaciele, zwierzątka, pluszaki (tak pluszaki z dzieciństwa, jak ich nie kochać? ;D) i wiele, wiele innych rzeczy.
Chciałam jeszcze zwrócić uwagę co do pojęcia ze związek obojga ludzi ('miłość') niesie ze sobą także i smutki. Ludzie a czego wy się spodziewaliście? Każda rzecz, każda sytuacja, ma swoje minusy. Pamiętajcie, że dzięki tym negatywnym przeżyciom, rodzi się większe szczęscie (choć nie zawsze, muszę to przyznać.) Czasem te rozczarowania mogą nam otworzyć oczy, pokazać właśnie inną drogę do szczęścia.

Ja myślę, że to trzeba, znaczy można rozdzielić sobie na takie dwa szczęścia, które owszem ma prawo się gdzieś w pewnym momencie łączyć. No to teraz odpowiedżcie sobie w duchu czy to nie jest szczęście spotkać drugą osobę która nas obdarzy uczuciem, która będzie nas akceptowała? No pewnie, że to jest szczęście.

Neska

SkipBo

Neska

Konrad

Szehe

Anjali