Forum młodzieżowe

Ne-yi

Ja mowie duzo rzeczy mojej mamie, ktora potrafi bardzoo wiele zrozumiec:)) , tacie nie, w ogóle z nim mam maly kontakt i poza tym znam na wszystko jego reakcje;/

Szehe

Speedy

Ja o swoich spawach rodzicom nie mówię.. :nana:

ona93

nie sadze zeby rodzice mogli zastapic przyjaciol z ktorymi przebywa sie przynajmnie w moim przypaku czesciej niz z rodzicami i to wlasnie im powierza sie swoje sekrety i problemy..Nie zwierzam sie rodzicom..wole wygadac sie przed kumpela,ktora mnie zrozumie i nie wymądrzy sie nade mna tylko doradzi

dzesa

Hm powiem tak... Kiedyś mówiłam rodzicom o wszystkim... do pewnego czas było cacy, teraz jakoś wszystko zaczęło podupadać... a oni? wykorzystują niekiedy to co powiedziałam np. do wymówek itp.
uehh obecnie z mama nie dogaduje się tak super jak kiedyś, zależy od jej humoru i czasem mi się wydaje, że to nie ja jestem w okresie dojrzewania tylko ona.
A z ojcem to tam looozik ^^
te same w końcu charakterki ^^

Anusia

Ja mam dobry kontakty z rodzicami jednak nie mówię im wszystkiego ponieważ niejedno krotnie udowadniamy sobie nawzajem że mamy różne spojrzenie na świat. Czy rodzice mogą być przyjaciółmi...? Myślę że mogą stać się bardzo bliskimi osobami dla swoich dzieci :mrgreen:

Tusia

Mam bardzo dobry kontakt moją mama

Zawsze moge jej wszystko powiedziec (prawie wszystko) , bo są takie sprawy ktorych rodzice nie powinni wiedziec ;P Ale jak mam jakis problem to moge jej sie wyzalic i zawsze mi pomaga chocby nie wiem co ... Zreszta tata tak samo , ale jemu mniej sie wyżalam

Ciesze sie , ze mam rodzicow na ktorych zawsze mogę liczyc

KinKa

angel125

Ja nie mówię moim rodzicom o wszystkim... nie wiedzieli kiedy sie pierwszy raz zakochałam, po prostu nie czuję potrzeby by z nimi o tym rozmawiać.
Nie chodzi o to że im nie ufam... wrecz przeciwnie bardzo im ufam i kocham.
Ale nie sodzę żeby mnie zrozumieli.
Myślę, wręcz jestem pewna, że (jeśli chodzi o chłopaków) powiedzieli by mi że mam jeszcze czas na miłość, spotykanie się z chłopakami.
Po prostu ich dobrze znam i wiem jak by na takie rzeczy zareagowali.
Ale i tak ich kocham

dzudzus15

moja mame jak najbardziej traktuje za przyjaciolke.
nie chodzi o mlodosc ..
moge jej wszystko powiedziec , a ona kazdeej sytuacji znajdzie dobra strone

Shawna

Cytat:

Jak myślicie , czy rodzice mogą być przyjaciółmi?

Moga być.

Cytat:

Mówicie swoim rodzicom o wszystkim?

Nie. I nie zamierzam. Szczerze mówiąc ciężko mi się z nimi dogadać, bo zawsze 'wiedzą lepiej'. Prawie na nic mi nie pozwalaja i w ogóle, więc jak tu można im o wszystkim mówić.

pyzy

moga ale z pewnymi granicami, przyjaciel to pewna rola w zyciu człowieka podobnie jak rodzic. W tym ze rola rodzica ma mocniejszy odźwiek, wiec jak wszystko ma swoje granice traktujecie rodzica jak przyjaciela i mówicie np. ze ma sie za soba juz pierwszy raz, a rodzic moze poczuc dotkniety i zrobic kazanie, albo mniejsze sprawy mówimy cos rodzicowi, ale jego rola jako rodzica jest silniejsza i nas ukarze za to co zrobilismy nawet gdy nie jestto cos złego po prostu rodzice czesto nie potrafią sobie poradzić ze ich dzieci nie sa juz malutkie, maja nadzieje, marzenia, plany na zycie i przedewszystkim mają własne zycie. Wiec przyjaxnic sie zrodzicem jest dobrze, ale jets cos takiego jak zasada ograniczonego zaufania

_sylax33

przyjaźń między rodzicem, a dzieckiem ? pewnie może istnieć.ze swoimi mam bardzo słaby kontakt, zero zrozumienia. ich odzywanie się do mnie ogranicza się z reguły tylko na pytanie ' co w szkole ' , odpowiedź ' spoko ' jak najbardziej im wystarcza, dlatego nie wyobrażam sobie zwierzania się np. mamie ze spraw sercowych. nie to, że cierpię jakoś bardzo z tego powodu. jest to dla mnie rzecz normalna. przezwyczaiłam się i dobrze mi tak =D

Wilczy Rozbójnik

Cytat:

Jak myślicie , czy rodzice mogą być przyjaciółmi?

Połowicznie. Sądzę, że powinni być dla nas tak serdeczni, jak przyjaciele, ale zarazem nadal powinni być jednak rodzicami.

Cytat:

Mówicie swoim rodzicom o wszystkim?

Nie.

Cytat:

A może dla Was rodzice są wrogami, którzy ciągle czegoś zabraniają?

Sądzę, że dla większości młodzieży nimi są, choć w głębi serca ich kochamy. To jest wpisane w naszą neurobiologię i rozwijanie własnego systemu wartości, pozornie niezgodnego z systemem wartości rodziców (a tak naprawdę nie ma między nimi jakiejś specjalnej różnicy) - i bardzo dobrze, bo to oznacza, że mamy w sobie krew swoich dawnych przodków. Dawno temu, gdy nasi przodkowie zajmowali się polowaniem na zwierzynę, dorastających chłopców oddzielano od rodzinnego domu i dawano na wychowanie innym mężczyznom. stąd też dorastający chłopcy tak chętnie separują się od matki, a wzoru do naśladowania szukają wśród kolegów (najczęściej starszych).

mysza13 · Nowicjusz Dołączyła: 29 Gru 2007 Posty: 3

Jeżeli chodzi o mnie to brak mi przyjaciela w moim wieku i rodzice czasami mi go zastępują. Mogę im o wszystkim powiedzieć i oni za każdym razem próbują mi doradzić I MNIE wesprzeć:)